Ze zijn weer thuis. Normaal gesproken zit ik op de oprit te wachten. Enige voorspelbaarheid is er soms wel waardoor het mij weinig moeite kost op het juiste moment keurig klaar te zitten achter het hek.
Ze denken dat ik nooit verder kom als het hek en dat laat ik maar graag zo. Soms doe ik een stapje verder dan het hek waarna ze vervolgens allerlei bewegingen maken en ik dan rechtsomkeer ga zodat ze denken dat ik luister.
Die voorspelbaarheid is er meer bij Geel dan bij Blauw. Geel is behoorlijk gestructureerd en van de vaste rituelen, Blauw daarin tegen doet vaak maar een eind en er is geen peil te trekken op wanneer ze komt of gaat. Hun namen ken ik niet, ik kan ze als gecastreerde rode kater namelijk niet verstaan.
Ik heb ze als kat natuurlijk nooit kunnen verstaan, door hun geluiden en gebaren kan ik meestal wel het juiste concluderen. Vanzelfsprekend kan ik als kater ook niet tegen Geel en Blauw praten maar door het juiste gemiauw weten ze toch wonderbaarlijk vaak wel wat ik wil. Nu is datgene wat ik wel ook niet heel erg verschillend. Of dat ik wil eten, of gekriebeld worden, dat ze de deur voor me open doen, het zijn dit soort banale dingen. Voor de rest doe ik vooral mijn eigen ding.
Af en toe pakken ze me op. Hier ben ik niet altijd van gediend zeker als ik ze al langer niet gezien hebt knijpen ze me bijna fijn. Dan moet ik wel mauwen wat er voor zorgt dat ze me soms nog harder knijpen. Hier snap ik echt niets van.
Maar in ieder geval zijn ze weer thuis weer hoewel ze nu met een groot grijs ding kwamen. Dat is best verwarrend voor mij. Normaal gesproken is het of Blauw of Geel wat de oprit op komt. Zo houd ik ze ook uit elkaar.
Reactie plaatsen
Reacties